_2019-12-02_1.10.42_μμ.png

Χαίρομαι που βρίσκομαι στη μεγάλη αυτή συνάντηση που ουσιαστικά εγκαινιάσαμε την επομένη της ιστορικής συμφωνίας των Πρεσπών, την επισημοποιήσαμε με τη μεγάλη εκδήλωση στο Γαλάτσι και τη θεμελιώσαμε στη διάρκεια τωνεκλογών. Δώσαμε μαζί στις εκλογές μια πολύ άνιση μάχη και καταφέραμε μαζί σε καιρούς δύσκολους και μετά από μια τετραετή και πλέον διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ -μεγάλο μέρος της οποίας ήταν και μνημονιακή και με τους ΑΝΕΛ- να διαψεύσουμε τις προσδοκίες του αντι-σύριζα μετώπου για τη στρατηγική ήττα της αριστεράς και να κατοχυρωθούμε ως ο βασικός πόλος της προοδευτικής παράταξης στην Ελλάδα. Στην εκτίμηση αυτή συμφωνούμε νομίζω πολλοί και πολλές ακόμα και της αντίπαλης όχθης. Στην πραγματικότητα το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν κατά τη γνώμη μου μια δεύτερη ευκαιρία για την Αριστερά: Να επιστρέψει στην διακυβέρνηση της χώρας αφού όμως πρώτα αξιοποιήσει κριτικά την προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία, διδαχθεί από τα λάθη και τις αδυναμίες της, ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση, ξαναδεί τις προγραμματικές της θέσεις, πει κουβέντες αληθινές χρήσιμες και σύγχρονες και σχεδιάσει ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο με τους πολίτες, συμβόλαιο που φυσικά θα μπορεί και θα οφείλει να τηρήσει. Οι διεργασίες αυτές είναι εκ των πραγμάτων σύντροφοι και συντρόφισσες διεργασίες που δρομολογούν αλλαγές και για τον πολιτικό φορέα που τις αναλαμβάνει, για το κόμμα που δεν φοβάται να ανοιχθεί και ν' αλλάξει αν χρειαστεί για ν' ακούσει τη φωνή όχι μόνο των στελεχών και των μελών του, όχι μόνο των συμμάχων και των προσωπικοτήτων που το στηρίζουν αλλά και των πολιτών που αποφάσισαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα του και να πυκνώσουν τις γραμμές του.

Το οφείλουμε αυτό στο 1.780.000 που μας ψήφισαν στις εκλογές του Ιουλίου, το οφείλουμε στους προοδευτικούς πολίτες της χώρας μας που αναμένουν πράγματα για να μας στηρίξουν, στους νέους και στις νέες όχι μόνον αυτούς που μας εμπιστεύθηκαν αλλά και όσους και όσες είναι σήμερα βαθιά αποστασιοποιημένοι από την πολιτική και αρνούνται ακόμα και ν' ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Γνωρίζετε ενδεχομένως ότι η πιο δημοφιλής ατάκα ανάμεσα σ' αυτούς τους νέους είναι ότι όλοι το ίδιο είμαστε, δεξιοί και αριστεροί. Το οφείλουμε και στην αριστερά που δεν της αρκεί πια να είναι στην αντιπολίτευση και στην ασφάλεια που αυτή προσφέρει, και ταυτόχρονα και στη χώρα μας που της αξίζει καλύτερη τύχη από αυτήν που την επιφυλάσσει η δεξιά διακυβέρνηση. Οφείλουμε λοιπόν ένα μετασχηματισμό που θα επιτρέψει να ακουστεί και να ληφθεί υπόψη και η φωνή εκείνων των προοδευτικών πολιτών που δεν μετείχαν στη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που δεν ήταν καν μέλη του και που αποφάσισαν μετά τις εκλογές, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν πια στην κυβέρνηση να χτυπήσουν την πόρτα των ηλεκτρονικών ή και των συμβατικών γραφείων και να γίνουν μέλη διεκδικώντας μια ισότιμη θέση στη διαμόρφωση της μεγάλης προοδευτικής παράταξης, έναν μετασχηματισμό που θα επιτρέψει και σε πολίτες που δεν είναι εθισμένοι σε χρονοβόρες κομματικές λειτουργίες ή στην κομματική αργκό να υπάρξουν ανάμεσά μας, που θα επιτρέψει στη νέα γενιά να πλησιάσει και να μπολιάσει το κομματικό σώμα με τις δικές της εμπειρίες, τη δική της γλώσσα, τα δικά της προβλήματα, όχι όμως εμείς τα βλέπουμε μέσα από τους συχνά μυωπικούς φακούς μας αλλά όπως οι ίδιοι οι νέοι άνθρωποι τα βιώνουν και τα εκφράζουν. 

Γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μένα κυρίως οι παλαιότεροι ότι μια από τις κατάρες της αριστεράς, ένας από τους λόγους για τους οποίους η αριστερά παρέμενε πολλές φορές με μικρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση για να μην θυμηθούμε και τις φορές που στην πρόσφατη ιστορία μας βρέθηκε εκτός Βουλής ήταν η πολυδιάσπασή της, πολυδιάσπαση που ενισχυόταν από την προβληματική σχέση της με τον κυβερνητισμό και την ανάγκη της για ιδεολογική καθαρότητα. Όσο πιο μακριά βρισκόταν από τη διακυβέρνηση της χώρας τόσο μεγάλωνε η ανάγκη της για ιδεολογική καθαρότητα και ενισχυόταν η τάση της διάσπασης. Πάρτι έκαναν φυσικά οι αντίπαλες δυνάμεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι λειτούργησε καθοριστικά για την ανατροπή αυτής της τάσης. Κατάλαβε πολύ νωρίς ότι η δύναμη βρίσκεται στην ενότητα της αριστεράς και ότι αν η αριστερά θέλει να κυβερνήσει και να ξανακυβερνήσει για το καλό του τόπου φυσικά χρειάζεται να υπερβεί τις διαφορές της και να λειτουργήσει ενωτικά καταρχήν για όλες τις εκδοχές της αριστεράς: την αριστερή σοσιαλδημοκρατία, την ανανεωτική αριστερά, την αριστερά που εκφράστηκε στο δημοκρατικό κέντρο την πληθυντική αριστερά που είναι η πραγματική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Η διεύρυνση αυτή δεν ήταν απρόσκοπτη και χωρίς γκρίνιες όχι μόνον εντός αλλά και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Πόσες φορές δεν δυσαρεστηθήκαμε για την άλφα ή βήτα επιλογή προσώπων; Πολλές. Και πολλές φορές είχαμε δίκιο. Και κάποιες φορές αυτό μας στοίχισε. Και πολιτικά και εκλογικά. Μερικές φορές θα πρόσθετα ότι η επιλογή προσώπων είναι τόσο προβληματική που δοκιμάζει τις ευαισθησίες μας και κατά συνέπεια και το εγχείρημα της δημιουργίας μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης. Αλλά αυτή όπως και να το κάνουμε είναι η μικρή εικόνα. Η μεγάλη εικόνα είναι ότι αυτή τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ είναι η μεγάλη δημοκρατική παράταξη της χώρας και ότι η αριστερά είναι πια κυβερνώσα αριστερά, στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων και όχι στο περιθώριο. Υπάρχει δηλαδή ως εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας και αυτό δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απειλητικό είναι για τη συντήρηση που κυβερνά αυτή τη στιγμή και ταυτόχρονα πόσο ελπιδοφόρο για τους προοδευτικούς πολίτες αυτής της χώρας. Σήμερα καλείται να κάνει ένα ακόμα βήμα: να μετασχηματιστεί ο ίδιος προκειμένου να εκφράσει και σε κομματικό επίπεδο αυτό που θέλει να είναι και στο πολιτικό: η προοδευτική πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Καλούμαστε όλοι και όλες να μετατρέψουμε τη συνάντησή μας σε ώσμωση, σε ένα καινούριο εμείς. Πώς θα το κάνει αναρωτιούνται και δικαίως, αναρωτιόμαστε πολλοί και πολλές. Χωρίς πολιτικές θέσεις; Χωρίς διαχωριστικές γραμμές; Χωρίς ιδεολογική πυξίδα; Ερωτήματα εύλογα και κρίσιμα στην πορεία προς το συνέδριο. Τίποτα σύντροφοι και συντρόφισσες δεν γίνεται χωρίς θέσεις και χωρίς πυξίδα. Και αυτή η συζήτηση πρέπει ν' ανοίξει με ουσιαστικό τρόπο στην πορεία προς το συνέδριο.

Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει ν' ανοίξει με τρόπο συμπερίληψης και όχι αποκλεισμού, ότι πρέπει ν' ανοίξει στους μεγάλους άξονες, στις διαχωριστικές γραμμές δεξιάς και αριστεράς, διότι αυτές υπάρχουν όσο και αν θέλουν να μας πείσουν ότι έχουν καταργηθεί. Ότι πρέπει ν' ανοίξει λαμβάνοντας υπόψη τα μεγάλα διακυβεύματα του καιρού μας, αυτά που στην πραγματικότητα καταργούν όχι μόνο τα σύνορα αλλά και τροποποιούν τις κλασικές αριστερές αναλύσεις για τις τάξεις και την παραγωγή. Άκουσα και χθες ότι ο δημοκρατικός σοσιαλισμός πρέπει να είναι η πυξίδα. Να είναι δεν αντιλέγω αλλά φοβάμαι ότι δεν θα προλάβει να έρθει όχι λόγω αντίδρασης αλλά λόγω εκδίκησης της φύσης. Η κλιματική κρίση οφείλει να είναι στο κέντρο της πολιτικής ανάλυσης, η αφετηρία για να σκεφθούμε την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και πολλά άλλα που δεν είναι του παρόντος. Δεν ωφελεί να επαναλάβουμε τις γνωστές θέσεις της αριστεράς πολλές από τις οποίες δεν εφαρμόστηκαν ούτε στη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό όχι λόγω μνημονίων. Είμαστε εδώ για να υπερβούμε και τους ίδιους τους εαυτούςμας, τον τρόπο που διαμορφωθήκαμε μέσα στην αριστερά. Ο δεύτερος άξονας είναι κατά τη γνώμη μου το προσφυγικό, το προσφυγικό όχι μόνο ως πολιτικό και ανθρωπιστικό πρόβλημα, το προσφυγικό ως μεγάλο διακύβευμα της μετα-αποικιακής κατάστασης της Ευρώπης και του κόσμου, το προσφυγικό σε συσχέτιση με το δημογραφικό πρόβλημα μιας Ευρώπης που γερνάει χωρίς να ανανεώνεται, το προσφυγικό με έμφαση στην κοινωνική ένταξη και όχι στην αντιμετώπιση των ροών. Οι ροές δεν μπορούν να σταματήσουν. Θα αυξάνονται διότι είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τους μεταναστευτικούς πληθυσμούς. Οι υπόλοιποι άξονες βγαίνουν κατά τη γνώμη μου μέσα από την ίδια την κυβερνητική εμπειρία της αριστεράς.

Οι Πρέσπες με ότι αυτές αντιπροσωπεύουν με τα πολλαπλά τους νοήματα: λύνω προβλήματα που ταλανίζουν για χρόνια την εξωτερική πολιτική της χώρας, λειτουργώ για το εθνικό συμφέρον και για την ειρήνη και ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής, τα βάζω με τον εθνολαϊκισμό. Τα δικαιώματα επίσης, ανθρώπινα πολιτικά και κοινωνικά. Το κράτος δικαίου. Το κοινωνικό κράτος ως ρυθμιστής για τη μείωση των ανισοτήτων. Πολιτικές κατά των ανισοτήτων. Τίτλοι μόνο που είμαι βέβαιη ότι αν ανοίξουν θα κάνουν το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ μια πολύ ενδιαφέρουσα υπόθεση. Restart λοιπόν για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα της ψηφιακής εποχής μας και τη γλώσσα των νέων με τους οποίους έχω την τύχη να είμαι σε καθημερινή επαφή στο πανεπιστήμιο, επανεκκίνηση, αλλά με backup αρχείων, αποθήκευση και επανεξέταση των αρχείων που θέλουμε για την νέα ανανεωμένη ταυτότητα της αριστεράς.