Τη διετία 2009-2011πολλά δεινά βρήκαν την Ελλάδα. Πολλά απ’ αυτά συνεχίζονται εξαθλιώνοντας περαιτέρω τους πολίτες της και βυθίζοντας τη χώρα σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση. Συνέβησαν ωστόσο και κάποια θετικά που επιχειρούσαν να λύσουν μακροχρόνιες προβληματικές καταστάσεις και να εναρμονίσουν την Ελλάδα με τον ευρωπαϊκό της περίγυρο. Ανάμεσά τους, ο Νόμος 3838/2010, ο λεγόμενος νόμος Ραγκούση που επέτρεπε  την πολιτογράφηση των μεταναστών που ζουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα και επιθυμούν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Οι άνθρωποι αυτοί θα μπορούσαν επίσης να ψηφίζουν στις δημοτικές εκλογές. Ο νόμος εναρμονιζόμενος με το νομικό πολιτισμό της Ευρώπης ρύθμιζε ένα μακροχρόνια άλυτο πρόβλημα που γινόταν απάνθρωπο για τα χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, φοίτησαν και αποφοίτησαν από ελληνικά σχολεία και θα έπρεπε να είχαν τις προϋποθέσεις προκειμένου να ενταχθούν ισότιμα στην ελληνική κοινωνία. Ιθαγένεια χορηγούσε ο Νόμος, όχι εθνικότητα, αναγνώριζε την πολιτική και νομική σχέση που απέρρεε στη βάση τυπικών προϋποθέσεων ανάμεσα στα άτομα αυτά και την ελληνική πολιτεία. Τους αναγνώριζε την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη, την πολιτειότητα.  Η εθνικότητά τους θα μπορούσε να είναι ελληνική, θα μπορούσε όμως και να μην είναι. Η εθνικότητα κανονικά είναι θέμα προσωπικής βούλησης. Δεν ρυθμίζεται με νόμους, δεν χορηγείται, αυτοπροσδιορίζεται.

Στο δυτικό πολιτισμό πολλά είναι τα παραδείγματα ισχυρής κοινής πολιτειότητας από πολίτες με διαφορετικές εθνικότητες. Λαμπρό παράδειγμα η Αμερική που δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε από διαφορετικά εθνικά υποκείμενα που έγιναν πολίτες του ίδιου κράτους, απέκτησαν κοινή πολιτειότητα. Η δύναμη του δεσμού αυτού αποδείχθηκε πολλές φορές ισχυρότερη από τους εθνικούς δεσμούς. Αλλά και τα εθνικά κράτη, όπου η πολιτειότητα συμπίπτει ιστορικά σε μεγάλο βαθμό με την εθνικότητα, αναγκάστηκαν με την κατάρρευση της αποικιοκρατίας και τα νέα κύματα της μετανάστευσης να αντιμετωπίσουν εκ νέου τη σχέση ανάμεσα στην ιδιότητα του πολίτη και την εθνικότητα. Ακόμα και αν κάτω από την επίδραση των ιδεών της γαλλικής επανάστασης είχαν προσδιορίσει το έθνος πολιτικά και όχι φυλετικά, τα εθνικά κράτη προέκριναν τελικά την ιδιότητα του πολίτη, την πολιτειότητα και την ταυτότητα που απορρέει από αυτήν την ιδιότητα για να αναπροσδιορίσουν το υποκείμενο του εθνικού κράτους. Έχουμε σήμερα Γάλλους και Άγγλους πολίτες από διαφορετικά σημεία της οικουμένης με διαφορετικές εθνικές  ταυτότητες και κοινή πολιτειότητα και το πρόβλημα, αν υπάρχει, δεν είναι η πολιτογράφησή τους αλλά η ενδεχόμενη ανισότητα ευκαιριών που ακολουθεί την πολιτογράφησή τους.

Στην Ελλάδα, ο νόμος 3838/2010 εφαρμόστηκε πλημμελώς. Οι δημόσιες υπηρεσίες έχοντας αντίστοιχες εντολές δεν σταμάτησαν να φέρνουν δυσκολίες στην εφαρμογή του νόμου και στη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας. Τα σχολεία έκαναν τα στραβά μάτια και γενικά το ζήτημα της ιθαγένειας στους ξένους πολίτες που διαμένουν νόμιμα στη χώρα μας και θέλουν να γίνουν Έλληνες πολίτες παρέμενε κάτω από το χαλί. Εδώ δεν υπήρχε ευαισθησία για την εφαρμογή του νόμου. Αντίθετα υπήρχε η συνενοχή στη μη εφαρμογή του. Και σαν να μην έφθανε αυτό, η ολομέλεια του ΣτΕ τον κρίνει αντισυνταγματικό εισάγοντας μια ουσιοκρατική εννοιολόγηση του έθνους και εξαρτώντας απ’ αυτήν την ιθαγένεια. Με άλλα λόγια, μας λέει ότι Έλληνες πολίτες μπορούν να είναι μόνον οι Έλληνες που γεννήθηκαν από Έλληνες και ρέει στις φλέβες τους ελληνικό αίμα. Διαφορετικά είναι υποχρεωμένοι να αποδείξουν τους γνήσιους δεσμούς τους όχι με το κράτος και την κοινωνία αλλά με το ελληνικό έθνος. Τι να σημαίνει άραγε αυτή η απόδειξη για τα παιδιά που γεννήθηκαν και ζουν στην Ελλάδα;