Επεξεργασία λυμάτων και βιολογικός καθαρισμός. Μια πονεμένη ιστορία για τη χώρα και ένας άνισος ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ περιφερειών και δήμων. Ποια όμως είναι η σωστή λύση; Κατά τη γνώμη μου απάντηση δεν μπορεί να δοθεί αν δεν ξεπεράσουμε τις τοπικιστικές φοβίες, τα πρόσκαιρα μικροκομματικά οφέλη και δεν ανοίξουμε τα μάτια μας στις προφανείς λύσεις. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Θυμάμαι παιδί ακόμα τους γείτονες να μαλώνουν σε ποιανού την πόρτα θα βγάζαμε τα σκουπίδια και πάντα η λύση ήταν, μακριά από τη δικιά μας πόρτα και ας είναι όπου να ‘ναι. Όπως να ‘ναι. Και γίνονταν χωματερές τα άδεια οικόπεδα της γειτονιάς. Και μαζευόντουσαν τα σκουπίδια βουνό. Χρόνια μετά και ενώ αξιωνόμαστε ότι είμαστε «πολιτισμένοι» η νοοτροπία είναι ακριβώς η ίδια. Μακριά από την πόρτα μας είναι πάντα η λύση. Το ατομικό να υπερισχύει του συλλογικού. Μια κοινωνία που γαλουχείται με το ατομικό συμφέρον δεν δύναται να βρει διεξόδους. Δεν δύναται να ξεπεράσει προβλήματα, γιατί οι λύσεις δεν είναι μακρόπνοες. Θα τα βρούμε πάλι μπροστά μας.

Αυτή ακριβώς είναι και η υπόθεση εργασίας των λυμάτων της Ανατολικής Αττικής. Επί σειρά ετών (περισσότερα από 30 για την ακρίβεια) η δημιουργία δικτύου αποχέτευσης σκόνταφτε στην αντίδραση των κατοίκων να δεχτούν κέντρα επεξεργασίας λυμάτων στην περιοχή τους. Όλα κατέληγαν στο υπέδαφος. Μεγάλα ρυπαντικά φορτία από βοθρολύματα, οργανικές και ανόργανες ουσίες και τοξικά μόλυναν ασταμάτητα τους υπόγειους υδροφόρους ορίζοντες και κατέληγαν στη θάλασσα. Και οι τοπικοί άρχοντες και βουλευτές υπάκουαν και συμμορφώνονταν. Είναι τέτοια η δυναμική της απειλής της μη εκλογής εξάλλου στη χώρα μας. Αυτό όμως ήρθε η ώρα να αλλάξει.

Έχει έρθει η ώρα της ορθής λογικής. Μας το επιβάλλει και η δυσμενής οικονομική κατάσταση της χώρας. Δεν μπορούμε να προτείνουμε πρόσκαιρες λύσεις πια. Χρειάζεται μακρόπνοος σχεδιασμός. Στη συγκεκριμένη υπόθεση εργασίας λοιπόν ορθή λύση αποτελεί κατά τη γνώμη μου η δημιουργία Κέντρων Επεξεργασίας Λυμάτων στην Ανατολική Αττική και όχι η υπόγεια μεταφορά τους στην Ψυττάλεια. Πέραν του γεγονότος ότι τα απαιτούμενα ευρωπαϊκά κονδύλια είχαν βρεθεί, η κατασκευή υπόγειων αγωγών για τη μεταφορά τους από την Ανατολική Αττική στην Ψυττάλεια θα σημάνει μια τεράστια παράλογη οικολογική επιβάρυνση και περιβαλλοντική επέμβαση που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Το επιχείρημα ότι η λύση της μεταφοράς των λυμάτων στην Ψυττάλεια είναι πιο οικονομική και απαιτεί λιγότερο χρόνο είναι τουλάχιστον αφελής. Με την ίδια λογική μπορούμε να συνεχίσουμε να πετάμε τα λύματα στη θάλασσα και να κολυμπάμε ευτυχισμένοι σε αυτά όπως κάναμε τόσα χρόνια. Πιο οικονομικό, πιο γρήγορο και πιο αφελές.

Εξίσου άνιση και άδικη είναι η παράλογη περιβαλλοντική επιβάρυνση που υφίσταται η ευρύτερη ζώνη του Πειραϊκού κόλπου επί δεκαετίες. Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται να διαιωνιστεί. Λύση είναι η περιφερειακή επεξεργασία των λυμάτων. Η διαχειριστική αυτονομία των περιφερειών. Ας μην κοιτάμε πάντα το δέντρο. Είναι καιρός να κοιτάξουμε και το δάσος. Είναι καιρός να πάμε μπροστά. Τώρα περισσότερο από ποτέ.